1.การขยับขึ้นทิศเหนือ: แหล่งปลูกพืชขยับหนีความร้อน

เมื่อพื้นที่ใกล้เส้นศูนย์สูตรและเขตร้อนเริ่มร้อนจัดจนพืชเดิมทนไม่ไหว แถบพื้นที่เพาะปลูกที่สมบูรณ์ที่สุด (Productive Zones) จึงกำลังอพยพขึ้นทางเหนือ (Northward Shift)

• สหรัฐอเมริกา และแคนาดา: ข้าวโพดและถั่วเหลืองในเขต “Corn Belt” ของสหรัฐฯ กำลังถูกความร้อนและภัยแล้งบีบให้ต้องขยับพื้นที่ขึ้นไปทางตอนเหนือ และลามเข้าไปในพื้นที่ของ แคนาดา ซึ่งในอดีตเคยหนาวเกินกว่าจะปลูกพืชเหล่านี้ได้
• ทวีปยุโรป: พื้นที่ยุโรปตอนใต้ (เช่น สเปน อิตาลี) กำลังเผชิญภัยแล้งขั้นรุนแรงและขาดแคลนน้ำ ส่งผลให้พื้นที่เกษตรกรรมหลักค่อยๆ ขยับตัวขึ้นสู่ ยุโรปตอนเหนือและสหราชอาณาจักร แคว้นที่เคยหนาวเหน็บในอดีตเริ่มกลายเป็นแหล่งปลูกธัญพืชและทำไร่องุ่นเพื่อผลิตไวน์รายใหม่ของโลก

2.พืชเศรษฐกิจกำลังไร้ที่อยู่

พืชที่มนุษย์บริโภคทุกวันและมีความเซนซิทีฟต่ออุณหภูมิสูง กำลังเผชิญหน้ากับภาวะ “ไร้ที่ดินที่เหมาะสม”

• กาแฟและโกโก้: กาแฟสายพันธุ์อาราบิก้า และต้นโกโก้ (ซึ่งปลูกมากในแอฟริกาตะวันตก เช่น ไอวอรี่โคสต์ และกานา) ต้องการอุณหภูมิและหยาดน้ำฟ้าที่เฉพาะเจาะจงมาก สภาพอากาศที่แปรปรวนทำให้พื้นที่ปลูกดั้งเดิมหายไปเกือบครึ่งหนึ่ง บีบให้ไร่กาแฟต้องหนีความร้อนขยับขึ้นไปปลูกบนพื้นที่ “ไฮแลนด์” หรือยอดเขาสูงแทน
• ข้าวและข้าวสาลี: ข้าวสาลีเป็นพืชที่อ่อนไหวต่อความร้อนในตอนกลางวัน ส่วนข้าวสวยต้องการ “กลางคืนที่เย็นสบาย” เพื่อสะสมแป้งในเมล็ด ทว่าวิกฤต Hot Nights (คืนที่ร้อนอบอ้าวในเขตร้อน) ทำให้อัตราการออกรวงของข้าวลดลง เมล็ดลีบ และส่งผลให้ผลผลิตข้าวทั่วโลกเสี่ยงลดลง 3-7% ทุกๆ อุณหภูมิที่เพิ่มขึ้น 1

3.จีนและเอเชีย: สมรภูมิการแย่งชำระและปรับตัว

ในเอเชียตะวันออกและเอเชียใต้ สภาพอากาศสุดขั้วมาในรูปแบบของ “ภัยแล้งสลับน้ำท่วมฉับพลัน” จีนจำเป็นต้องขยับโครงสร้างการปลูกพืชตระกูลถั่วขึ้นไปทางมณฑลตะวันออกเฉียงเหนือ (แถบฮาร์บิน) เพื่อหนีภัยแล้งทางตอนกลาง ขณะที่ประเทศกลุ่มอาเซียนและอินเดียเริ่มหันมาพึ่งพาการทูตเกษตรและเทคโนโลยีเพื่อความอยู่รอด เช่น:

• การเร่งพัฒนาสายพันธุ์ข้าวทนน้ำท่วม (Scuba Rice) ที่สามารถจมน้ำได้นาน 2 สัปดาห์โดยไม่ตาย
• การขยับไปปลูกพืชทางเลือกที่อดีตเคยถูกมองข้าม เช่น “Orphan Crops” (พืชกำพร้า) เช่น ถั่วบัมบารา มิลเล็ต (ข้าวฟ่าง) ที่ทนแล้งและทนความร้อนได้สูงมาก

4.พื้นที่ปศุสัตว์โลกหดตัวลงครึ่งหนึ่ง

ไม่ได้มีเพียงแค่พืช สถาบันวิจัยผลกระทบสภาพภูมิอากาศพ็อทซ์ดัม (PIK) ระบุว่า พื้นที่ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ (Grassland-based grazing systems) ทั่วโลก ซึ่งเคยครอบคลุม 1 ใน 3 ของผืนดินโลก อาจสูญเสียความอุดมสมบูรณ์ไปถึง 36-50% ภายในศตวรรษนี้ โดยเฉพาะในแถบแอฟริกาและแอฟริกาใต้ เนื่องจากความแห้งแล้งทำให้หญ้าไม่โต ส่งผลกระทบโดยตรงต่ออุตสาหกรรมเนื้อสัตว์และนมวัว